Verslag en setlist Girls in Botanique op 7 oktober 2009 - meer dan aardig visitekaartje

Jij in een donkere kelder met Girls uit San Francisco, hmm, je zou voor minder de eerste fikse regenbui van de herfst van 2009 trotseren. Wie zich verwacht aan schaarsgeklede vrouwen komt weliswaar bedrogen uit. Wie snakt naar high society chicks ook. De Girls waar wij in Botanique naar gingen kijken hebben net een alleraardigst debuutalbum uit dat simpelweg "Album" heet. Ze dragen lelijke hemden en steken die, wars van elk gevoel voor stijl, in hun afgrijselijke jeans uit de Amerikaanse Stock. Weliswaar de Amerikaanse Stock uit Amerika zelf. Klik deze link om verder te lezen op Indiestyle.

Verslag The Maccabees live in Botanique op 9 juni - klaar voor grotere zalen

Kwaliteit verkoopt zichzelf. The Maccabees krijgen in de media niet de aandacht die ze op basis van hun 2 uitstekende albums verdienen, maar de Rotonde van de Botanique zat gisterenavond wel vol voor hun eerste optreden op Belgische bodem.

Om maar meteen te beginnen met de conclusie: de groep is klaar voor grotere zalen. Niet verwonderlijk ook. Na hun debuutplaat hadden The Maccabees nog niet de budgetten om continentaal Europa rond te trekken, zo wisten de heren ons zelf te vertellen. Stilzitten hebben ze echter ook niet gedaan. De voorbije jaren speelden de Britten een pak concerten in kleine en middelgrote Engelse zalen, verkochten ze The Roundhouse (capaciteit 2000+) uit en sierde hun naam de affiche van een pak Britse festivals. We zagen gisteren dus geen bende onbeholpen debutanten, maar een goed op elkaar ingespeelde band, met een strakke set en een fijne lichtshow. En hele knappe songs, maar dat wisten we al op voorhand.

Nummers als "First Love" en "No Kind Words" klonken live niet noodzakelijk anders dan op plaat, maar wel nog overtuigender. Tijdens "Accordion Song" draaiden zanger Orlando Weeks en gitarist Felix White de rollen een keertje om en mocht de gitarist, sowieso het meest opvallende bandlid, even volledig de rol van frontman op zich nemen terwijl de zanger de hand aan zijn mini-accordeon sloeg. "Toothpaste Kisses" zorgde in de loop van de show voor de verwachte rustige noot. Iets meer variatie mogen ze misschien nog inbouwen, The Maccabees, maar wie gisteren een zwak moment wilde vinden, moest heel goed zoeken, of een anti-britpop fundamentalist zijn. Ja, nu je het zegt, zo lopen er eigenlijk nog veel teveel rond bij de leidinggevende muziekmedia in Vlaanderen. Hang 'em!

In de CD review enkele dagen geleden droomden we al hardop van The Maccabees op Pukkelpop. Programmator Eppo Janssen was alvast 1 van de aandachtige toeschouwers in de Rotonde. Need I say more?

Links:
The Maccabees MySpace
The Maccabees homepage
Botanique
Véél meer reviews, nieuws, wedstrijden, interviews op Indiestyle

Verslag Placebo live in Koninklijk Circus op 2 juni - De koningin van Onderland is heer en meester

Wie vroeger vaak Jommeke las, zal het ongetwijfeld met me eens zijn dat Brian Molko hoe langer hoe meer op de Koningin van Onderland begint te lijken. Een toepasselijker zaal dan het Koninklijk Circus vind je in België dan ook niet voor een concert van Placebo. Een mooiere misschien ook niet. Dankzij de koepel ga je onvermijdelijk denken aan een grotere versie van de Rotonde van de Botanique, en laat dat nu net de lievelingszaal zijn van veel artiesten en concertgangers.
Placebo heerst bovendien meer dan ooit tevoren over de 7 muziekzeeën. Met hun nieuwe album "Battle Of The Sun", dat volgende week verschijnt, zijn ze klaar voor een zelden geziene raid op de charts. Zonder twijfel. Voor hun optreden in 't Koninklijk Circus verkochten ze 2000 kaartjes op 5 minuten tijd, wat wil je nog meer als bewijs? De fans lieten ook in de zaal al van zich horen nog lang voor Placebo de eerste noten speelde. Al snel bleek dat Brian Molko, Stefan Olsdal en nieuwe drummer Steve Forrest er al evenveel zin in hadden.
Alles zat dus goed voor een geweldige avond. De nadruk lag op nieuw werk. Werk dat anders klonk dan wat we van Placebo gewoon zijn, maar dat merkten we de voorbije weken al aan "Battle For The Sun" en "For What It's Worth". Nummers die me persoonlijk minder liggen, die meer inwisselbaar zijn met die van andere groepen, omdat de nadruk meer ligt op ordinaire gitaarriffs en minder op de magistrale stem van Molko. Hetzelfde gold voor een groot deel van het nieuwe werk, al genoot ik wel erg veel van "Ashtray Heart" en "Neverending Why".
In elk geval, Placebo joeg er zowat het volledige nieuwe album door. Het duurde even voor met "Follow The Cops Back Home" en vooral "Every You Every Me" het publiek echt helemaal tekenen van extase vertoonde. De set zat zeker goed in elkaar, met de successen meer achteraan in de set. Absolute hoogtepunten waren "Special K", "Infra-Red" en "Bitter End", songs met net dat tikkeltje meer genie en minder geram dan het nieuwere werk.
Het oeuvre van Placebo is er uiteraard één om stikjaloers op te zijn. Met alleen al de nummers die het trio niet speelde, vul je een magistrale set. Je kunt erom treuren dat Placebo klassiekers als "Nancy Boy", "Pure Morning" of "Slave To The Wage" achterwege liet. Dit toont alleen maar aan hoe legendarisch de groep bijna ongemerkt is geworden. Of er veel nieuwe songs klassiekers zullen worden, blijft nog even een open vraag. Dat Placebo op scherp staat voor een spetterende festivalzomer, is meer dan ooit zonneklaar. Zon en Brian Molko, woorden die je tegenwoordig best samen in één zin kunt gebruiken, want de zanger zag er gelukkig uit. En de 2000 fans ook.

Links:
De setlist van het concert
Placebo MySpace
Placebo homepage
Koninklijk Circus

Verslag Les Nuits Botanique 16 mei met Great Lake Swimmers, Soap&Skin en meer - Feel Free To Crap Along

Les Nuits Botanique 2009 liggen weer achter ons. De affiche van de slotavond gisteren was zo interessant dat je met een kaartje voor 1 concert niet toekwam. Wij bestelden er eentje voor Great Lake Swimmers in de Orangerie en 1 voor Soap&Skin in de Rotonde. Dat we dan nog Kap Bambino moesten missen in de Chapiteau zegt veel over 't mooie werk van de programmatoren, en deed ons alvast wennen aan de keuzeproblemen die de festivalzomer, die zich eveneens als ongemeen boeiend aankondigt, ongetwijfeld met zich zal meebrengen.

Ook de voetbalgoden droegen hun steentje bij gisterenavond. Als fans van Standard bleven we even aan de autoradio gekluisterd om het begin van de laatste wedstrijd van de competitie mee te pikken. Waarna we naar de Orangerie togen voor een eerste aangename verrassing: Sharon Van Etten. Op MySpace had ze ons absoluut niet weten te boeien. Van Etten speelt erg kale folk, met alleen maar een tokkelende gitaar en een vrouwenstem. Maar wat voor een stem, bleek live. We betwijfelen sterk of we ooit speciaal voor haar naar een zaal zulen afzakken, maar qua fijne opener kon haar concert wel tellen.

Op naar de Rotonde dan maar, waar we nog net het einde van Fink konden meepikken. De Britten hadden blijkbaar een knalprestatie geleverd, want we konden nog net zien hoe het publiek een bisnummer afdwong. Eentje dat absoluut niet gepland was. Maar ze vroegen en ze kregen. Waarna het niet heel lang duurde eer de vleugelpiano van Soap&Skin in stelling werd gebracht, klaar voor een spervuur aan drama en smart. De 19-jarige Anja Plaschg klinkt alsof ze zeven oorlogen heeft meegemaakt en menig kogel zonder verdoving uit haar getormenteerde ledematen heeft verwijderd. De Sinéad O'Connor uit haar begindagen, denk aan "Troy", heeft opvolging gekregen. Soap&Skin gaat mogelijk een grote toekomst tegemoet, en bracht gisteren al op een benijdenswaardige manier nummers als "Spiracle". Dat de elektrodeunen uit de Chapiteau haar fijnzinnige muziek soms kwamen overstemmen, maakte er de beleving niet minder intens om.

Van rusten en nagenieten was er vervolgens geen sprake, want in de Orangerie stonden de Canadezen van The Acorn al klaar om hun beste beentje voor te zetten. De groep zal op het wereldcongres voor innovatie nooit de eerste prijs wegkapen. Wat ze wel brachten was hun mix van folk en pop, die in de loop van de set aan een heel groot aantal andere groepen deed denken. Dan hebben we het bijvoorbeeld over Tunng en Fleet Foxes in de rustige nummers, en Coldplay, Razorlight of de vroege Keane als het wat poppier was. Een fijn tussendoortje noemen we zoiets, dat weliswaar geen onuitwisbare indruk naliet.

Waarna we in de Orangerie mochten blijven om samen met de Great Lake Swimmers afscheid te nemen van Les Nuits Botanique 2009. Tony Dekker en zijn vrienden staan bekend om hun meeslepende concerten, en bewezen gisterenavond weer waarom dat zo is. Dit is een groep die kan imponeren zonder een aanslag op je oren te plegen. Minder decibels, maar wel een mooie samenzang, boeiende melodieën, en bijgevolg sterke songs. De frontman tekende alvast voor 1 van de grappigste versprekingen van 2009: Feel free to crap along. Waarna we toch maar besloten om zijn woorden niet te letterlijk te nemen en het bij massaal lachen en klappen te houden. Afsluiten deden de Great Lake Swimmers erg mooi met "Harvest" van Neil Young als 2de bisnummer, waarbij Sharon Van Etten mocht opdraven om mee de backings te verzorgen. Daarvoor hadden de Canadezen echter al bewezen het ook met eigen werk te kunnen. Enkele oudere nummers, maar ook bijvoorbeeld "Palmistry", "The Chorus In The Underground" en "Pulling On A Line" uit het laatste album "Lost Channels" zorgden voor hoogtepunten.

Een gewonnen wedstrijd dus voor Great Lake Swimmers. Net als voor Soap&Skin en de 2 topploegen uit de Jupiler Pro League. Uitkijken dus naar die testwedstrijden tussen de Rouches en Anderlecht. En naar de mooie festivalzomer. En naar Les Nuits Botanique 2010.

Links:
Great Lake Swimmers MySpace
Soap&Skin MySpace
The Acorn MySpace
Fink MySpace
Sharon Van Etten MySpace
Botanique

Verslag The Bony King Of Nowhere live in Nijdrop op 27 maart - Innemende eenvoud

Nijdrop programmeerde gisterenavond 2 veelbelovende Belgische namen die de voorbije weken al door verschillende mensen zijn bejubeld op Indiestyle. Hoog tijd om zelf eens een kijkje te gaan nemen, luidt dan de logische conclusie.
Ansatz Der Maschine beoordelen zou vrij oneerlijk zijn. Ondanks al het positieve dat ik van medewerkers van de site - zowel schrijvers en fotografen - hoorde over deze groep, moest ik al snel besluiten dat dit gewoon mijn genre niet is. Een waardeoordeel over de muziek vellen laat ik dus over aan anderen. De visuals stonden me in elk geval wel erg aan. Het publiek had voor het voorprogramma meer over dan een beleefdheidsapplaus, wat altijd een positief teken is.
Over The Bony King Of Nowhere is de laatste weken al veel gezegd en geschreven. Of zijn album het Belgische debuut van het jaar is, kunnen we op 31 december nog beslissen. Aan de hand van zijn optreden in Nijdrop kunnen we in elk geval zonder verpinken stellen dat dit een echte belofte is, en niet zomaar een hype.
We hoorden natuurlijk vooral liedjes uit het deze maand verschenen debuutalbum "Alas My Love". De plaat parkeert al enkele weken in de Ultratop en kreeg positieve kritieken bij de vleet. Is het dan moeilijk om live de verwachtingen helemaal waar te maken? Blijkbaar niet. Zanger Bram Vanparys trekt met zijn ongelofelijk zuivere stem de meeste aandacht naar zich toe. Zijn bindteksten kunnen duidelijker, maar als hij aan het zingen gaat, dan worden we er stil van.
Echte uitschieters waren er niet, maar The Bony King Of Nowhere bewijst alvast dat sober en vervelend geen eeneiige tweelingen zijn. De ritmesectie, bestaande uit contrabas en ingetogen drums, blijft discreet op de achtergrond. De gitaren tekenen illustraties bij een dagje uit in de duinen of op de heide. De overige muzikanten maken het plaatje compleet, en zorgen voor liedjes die propvol details zitten, en toch even makkelijk verteren als een ultralight lenteslaatje.
Innemend, noemen we zulke momenten. We zagen een veelbelovende show van een charismatische frontman en een band die de nummers perfect inkleurt. Als Fleet Foxes en Kings Of Convenience internationaal furore knnen maken, moet dat ook voor deze bende lukken. In april staan er een zestal optredens van de Bony King gepland, 4 in België, 1 in Nederland en 1 in Frankrijk. Verdere details vind je op de MySpace van de groep. We raden je in elk geval heel sterk aan om zeker 1 van deze concerten mee te pikken.
Links:
The Bony King Of Nowhere MySpace
Nijdrop

Regelmatig Indiestyle updates ontvangen? Klik hier en maak je lid van onze Facebookgroep

Verslag White Lies en Haunts live in Botanique op 14 maart - nog een hele lange weg af te leggen

Stel je voor dat iemand je morgen naar voor schuift als de nieuwe Einstein. Dankbaar is anders, want de wereld gaat je wel met erg hoge verwachtingen bekijken. White Lies zakte gisterenavond zeker niet door de mand in de Rotonde van Botanique, maar speelde een doordeweeks optreden met enkele positieve uitschieters. De opgedrongen kroon van revelatie van het jaar mogen deze jonge Britten voorlopig nog in de kast laten. Edoch, laat ons beginnen bij het begin.
De avond begon met voorprogramma Haunts, het vermelden meer dan waard. Hun titelloze debuutalbum verscheen in november 2008 en is voorlopig enkel te koop via Britse (web)winkels. Op MySpace kon de groep ons niet echt overtuigen, live deden ze dat in elk geval wel. Haunts beperkt zich niet tot 1 genre. Aangevoerd door een zanger met een stem die zowat constant aan die van David Bowie deed denken, flirtten ze met post-punk, maar ook met noise, glam, punk, nu rave en nog wat andere genres. Na 2 nummers zat de sfeer er in de Rotonde dan ook al stevig in. Dikke pluim op de hoed van deze jonge Britten.
Waarna White Lies voor de fans een op voorhand gewonnen wedstrijd mocht komen spelen. De zaal zat vol sfeer van bij het eerste nummer. Dit neemt niet weg dat "To Lose My Life", 2de song op de setlist, nog niet echt warm klonk. De hoogtepunten vonden we verderop met "Unfinished Business" ongeveer in het midden van de set en "Death" helemaal op het einde. Daartussen zagen we vooral een jonge band die het kost wat kost moet maken, omdat er blijkbaar iemand bij de platenfirma heeft besloten dat het zo zal zijn. Dit resulteert in enorm professionele videoclips, die echt wel parels zijn.
Op een podium staan is echter nog wat anders. Zanger Harry McVeigh doet er best aan om dringend enkele lessen charisma te volgen, momenteel reikt hij op dat vlak nog niet tot aan de enkels van pakweg Tom Smith van Editors. Zijn bindteksten brengt hij echt wel heel slecht. Ze lijken zo van buiten geleerd als ze maar kunnen zijn, zelfs indien dit mogelijk helemaal niet het geval is. We herinneren ons vaag dat we White Lies in de zomer van 2008 even bekeken in de Chateau op Pukkelpop, maar snel weggingen wegens echt niet bijzonder. In Botanique zaten we wel de hele show uit, maar bleven we een beetje met hetzelfde gevoel achter. We zagen een jonge groep met potentieel, die nog heel veel te leren heeft en er eigenlijk nog niet klaar voor is om op artificiële wijze tot grote hype gebombardeerd te worden.
Je zult ons niet horen zeggen dat White Lies eendagsvliegen zijn. Met de juiste budgetten voor opnames van muziek en video's, de steun van bepaalde invloedrijke Britse journalisten en mooie plaatsen op de affiches van de juiste festivals kan de succesbal snel aan het rollen gaan. Het potentieel is er, maar in vergelijking met, om maar iets te zeggen, The Ting Tings, grote revelatie van 2008, hebben White Lies nog een hele lange weg af te leggen. Als eerste Belgische site die ooit over White Lies schreef als veelbelovend, bij monde van onze voorganger Gek Van Muziek, mogen we dit gerust beweren, dunkt ons.
Links:
White Lies MySpace
White Lies homepage
Haunts MySpace
Haunts homepage
Gek Van Muziek in mei 2008 over White Lies
Botanique

Regelmatig Indiestyle updates ontvangen? Klik hier en maak je lid van onze Facebookgroep

Verslag Woodpigeon live in Botanique op 15 februari - Deze duif zal niet op je hoofd schijten

Af en toe laten we ons graag verrassen. Dan trekken we naar een concert nadat we een groep 3 keer hebben beluisterd op MySpace, en kijken we wat ze er live van terecht brengen. Zo ook vandaag met Woodpigeon, die optraden in de Rotonde van Botanique. De Brusselse zaal heeft een reeks genaamd "New Talents, Cool Prices!" die concerten van minder bekende artiesten aanbiedt aan spectaculair lage prijzen, en dit concert viel onder deze vlag.
Over naar de muziek. Er was geen voorprogramma, zodat Woodpigeon zelf het podium al betrad om 20u15. In eerste instantie dook niet de hele groep op, maar een duo dames, 1 op viool en 1 op toetsen, die ons vergastten op een instrumentaal nummer. Daarna kregen we voor de rest van de avond vooral een zestal te zien, met uitzondering van een solomoment voor zanger en gitarist Mark Andrew. We geraakten regelmatig onder de indruk van 's mans heldere stem. Op muzikaal vlak zat het meestal ook wel snor. De bijna helemaal volle Rotonde genoot in elk geval met volle teugen. Zelf vonden we het bij momenten geniaal, al klonk het soms ook wel eentonig. Het volledig ontbreken van percussie zat daar zeker voor veel tussen.
Woodpigeon deed nochtans alles wat ze konden om voor voldoende variatie te zorgen. De groep bewees dat je als zestal toch heel ingetogen, bijna minimalistische muziek, kunt brengen. En dat je toetsen, strijkers, blazers, gitaren en enkele "speciallekes" met mekaar kunt verenigen zonder geforceerd of gekunsteld over te komen. Mark Andrew deed ook zijn best om tot een vlotte interactie met het publiek te komen, al deed de zaal niet echt mee. Hij wilde absoluut dat we het Belgisch volkslied zongen, maar verlegen Belgen die we zijn wilden we dat natuurlijk niet. Grappig waren ze in elk geval ook wel, de mensen van Woodpigeon. Wat dacht je van volgende uitspraak: "Na het optreden verkopen we CD's. Je kunt betalen met geld of met chocolade. Veel chocolade"?
Na het optreden kwam de groep 2 keer toe voor enkele bisnummers, en speelde die ook vol overtuiging, zodat het zeker niet als een verplicht deel van de set overkwam. De fans hebben ongetwijfeld enorm genoten. Voor nieuwsgierigen als wij was het zeker en vast ook een fijne show. Eentje zonder dieptepunten, maar helaas ook gespeend van echte uitschieters. Woodpigeon is geen duif die op je kop zal schijten of op gelijk welke andere manier op je zenuwen zal werken, maar met de prijzen op de kleinveetentoonstelling zal ze ook niet gaan lopen.
Links:
Woodpigeon MySpace
Woodpigeon homepage
Botanique

Regelmatig Indiestyle updates ontvangen? Klik hier en maak je lid van onze Facebookgroep

Verslag The Rascals live in Trix op 2 december - Beter laat dan slecht

Op Pukkelpop zagen we de show van The Rascals door onze neus geboord worden door het late uur en het zware programma van de dag erna. Opluchting alom toen we achteraf hoorden dat het eigenlijk niet veel om het lijf had gehad. Wat ons er natuurlijk niet van weerhield om op een regenachtige en kille winteravond naar Trix te trekken om Miles Kane, Joe Edwards en Greg Mighall alsnog live aan het werk te zien.
"I'll Give You Sympathy". En een bescheiden beleefdheidsapplaus. Meer kon er bij de meeste mensen echt niet af voor voorprogramma Something Sally uit Noorwegen. Hun muziek is ideaal voor trouwfeesten of eurovisie songfestivals, maar miste klasse om een publiek dat niet echt op hen zat te wachten toch te overtuigen. Als je van soul houdt, is het mischien toch een goed idee om eens naar de groep te luisteren.
The Rascals begonnen een half uurtje later dan gepland aan hun set. Door afspraken met de babysit en zo misten we daardoor de bisnummers, maar wat we wel zagen sprak ons erg aan. Trix stond op geen enkel moment in vuur en vlam en toch zag je dat de grote meerderheid van de aanwezigen genoot. Na het 1ste nummer leek het nog even mis te gaan, toen Miles Kane aangaf dat de microfoon hem bijna elektrocuteerde. Een kleine test en ingreep van roadie Daniel volstond om het mankement te verhelpen. Drummer Greg Mighall moest even later tijdelijk van het podium omdat hij zich niet lekker voelde. Braken, diarree, of hetzelfde in iets minder fraaie bewoordingen? De keuze is aan u.
Eerste topper was "Freakbeat Phantom", het nummer 3 op de setlist. Wat volgde was een show zonder echte uitschieters, maar wel van een niveau dat constant vrij hoog lag. Het recept van The Rascals is bekend: veel sixties, 1 van de beste stemmen van de laatste jaren en een groep die het juiste evenwicht heeft gevonden tussen melodie, eenvoud, bombast en de kunst om te fascineren. Miles Kane heeft bovendien een hoop charisma en vrij betoverende ogen. Nooit gedacht dat ik dat nog ooit ging schrijven over een man. Een echte Engelsman ook, want we verstonden slechts de helft van wat hij mompelde.
"Is It Too Late" speelden The Rascals nog net voor we terug naar de auto moesten. Een beetje wel eigenlijk, want we hadden nog honger naar bisnummers. De blijvers hebben ongetwijfeld nog kunnen genieten van een knappe versie van "Suspicious Wit" en 1 of meerdere andere liedjes. 1 ding is wel zeker: als The Rascals op Pukkelpop een vrij povere prestatie neerzetten, hebben ze dat vandaag in Antwerpen wel goed gemaakt. Ik heb gerascalised, ik rascalise en ik zal rascalisen. Wie in de komende weken en maanden nog een beetje wil Trixen, bijvoorbeeld met Deerhoof, The Willard Grant Conspiracy of Baddies, doet er goed aan de kalender van de Antwerpse zaal te raadplegen.
Links:
The Rascals MySpace
The Rascals homepage
Something Sally MySpace
Trix homepage

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Mercury Rev live in de AB op 24 november - Op elk vlak indrukwekkend

Tot vanochtend had ik eigenlijk geen plannen om naar de AB te trekken vandaag. Een interview met een opkomend talent als Howling Bells laat je echter niet liggen. Als er niemand anders van je team beschikbaar is, dan ga je maar zelf. En als je er toch bent, pik je natuurlijk ook wel de concerten mee. 1 van de betere beslissingen van het jaar, absoluut.
Het interview met Howling Bells krijg je later te lezen. Zangeres Juanita en co hebben op het podium alvast getoond dat ze wel degelijk het potentieel bezitten om hun ambities waar te maken. Tijdens de korte set konden we al merken dat de variatie waar ze naar streven zeker aanwezig is. Topper was de nieuwe single "Into The Chaos". Een zwak moment konden we niet ontwaren. Howling Bells is al een geoliede machine, die niet voor het eerst als support van een grotere groep langs de Europese zalen trekt. Het is nu uitkijken naar hun 2de album dat in februari verschijnt, en naar de tour als hoofdprogramma die daar hopelijk mee gepaard zal gaan.
Daarna sloegen we aan het twijfelen. In augustus riepen we de show van Crystal Castles op Pukkelpop nog uit tot het beste wat we ooit gezien hebben, en zetten we Mercury Rev op een verdienstelijke 11de plaats in onze top 15 van de Hasseltse 3-daagse. Vanavond ging de extasemeter wel erg hoog in het rood. Als een fotograaf als Tim Broddin, die toch ook 3-4 concerten per week afschuimt, je achteraf vertelt dat dit voor hem hét concert van het jaar was, besef je dat je niet ijlt van de koorts, maar dat je echt een unieke show hebt gezien.
Als slechts heel weinige anderen verstaat Mercury Rev de kunst om over te gaan van gestripte essentie naar een overdosis bombast zonder geforceerd te lijken. Ze slagen erin om je tot kippevel toe te raken met 1 enkele pianotoets, en ze weten je ook te overdonderen met een veelgelaagde pracht waar bijna geen woorden voor bestaan. Het is enkel jammer dat onze oren nog steeds piepen van het (té) hoge aantal decibels. De muziek van Mercury Rev is zeker subtiel genoeg om ook op een lager volume tot zijn recht te komen. Het was te luid, maar het heeft ons op geen enkel moment geïrriteerd.
Tot mijn scha en schande geef ik toe dat ik hun laatste album "Snowflake Midnight" nog geen enkele keer heb gehoord. Dat maakt de prestatie van Mercury Rev natuurlijk nog knapper. Hoewel de toppers voor mij "Moles", "Opus 40" en "The Dark Is Rising" heetten, had ik op geen enkel moment de indruk dat deze of gene song me meer zou kunnen behagen met een aantal luisterbeurten meer op de teller.
Wat het helemaal afmaakt zijn de prachtige filmbeelden die Mercury Rev constant op ons afvuurt. Het begint al van bij de inleiding. Dezelfde als op Pukkelpop naar 't schijnt. Kan zijn, toen waren wij nog van 't einde van Editors aan 't genieten, en pikten we bij Mercury Rev pas vanaf 't 2de of 3de nummer in. In elk geval, de intro mocht er zijn, met een projectie van een groot aantal platenhoezen. Nostalgie alom.
Mercury Rev biedt een totaalpakket: knappe muziek, rustige parels, uitbarstende vulkanen, artistieke beelden en een theatrale performance. Je ziet in alle opzichten een band die het podium tot in de kleinste hoekjes domineert, die alle kneepjes onder de knie heeft, maar toch nog oprecht geniet van het oververdiende applaus. Toch maar eens gaan kopen, die "Snowflake Midnight". Wilden de goden me de afgelopen dagen een teken geven, misschien?
Links:
Mercury Rev MySpace
Mercury Rev website
Howling Bells MySpace
Howling Bells website
AB

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag I'm From Barcelona live in Muziekodroom op 21 november - Ambiance hoeft niet hol te zijn

Iedereen die een mailtje stuurde naar Muziekodroom mocht gratis binnen voor het concert van I'm From Barcelona, zodat de zaal meer dan aardig vol zat. Een geniale zet dus, en hopelijk voor herhaling vatbaar, want aan een leeg kot heeft niemand wat.
Emanuel Lundgren had zo'n 11 mensen meegebracht, waaronder de frivole achtergrondzangeressen Frida en Cornelia en een hoop mannen waarvan we de namen zo'n beetje heel erg vergeten zijn. 3 gitaren, een bas , een drum, keyboards en blazers gebruiken en toch niet ontaarden in een kakafonie? Het kan. I'm From Barcelona bewijst dat je zelfs op deze manier eenvoudige nummers kunt maken waarbij het feestgehalte de belangrijkste waardemeter is. En alsof de muziek nog niet vrolijk genoeg is spuiten deze Zweden de zaal nog vol rechthoekige confetti en pompen ze er ook nog een dertigtal ballonnen bij.
Meer moet dat eigenlijk niet zijn. De liedjes van het laatste album mogen dan iets minder bijblijven, instant klassieker "We're from Barcelona" slaagt er sowieso keer op keer in een goedgeluimde zaal nog een beetje blijer te maken. "Don't Give Up On Your Dreams, Buddy", de single waarmee de bal in Zweden aan het rollen ging en dus het begin van het I'm From Barcelona-verhaal is, is minder bekend, maar even catchy, net als "Treehouse".
Zoals op Pukkelpop 2007 maakte de groep ook deze keer weer een enorm goede indruk in Hasselt. Vanavond speelt de groep in Atak te Enschede, op 27 november kun je I'm From Barcelona aan het werk zien in de VK. Voor tickets en verdere info verwijzen we jullie graag naar de sites van de zalen. Voor het concert in VK kun je op Indiestyle overigens nog steeds duotickets winnen.
Links:
I'm From Barcelona MySpace
I'm From Barcelona website
Muziekodroom
Atak
VK
Naar de wedstrijden

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Review Sigur Rós live in Vorst Nationaal op 16 november

Sigur Rós speelde gisterenavond live in Vorst Nationaal en Filip Van Der Elst bracht voor Indiestyle verslag uit. Hier klikken om het te lezen.

Said The Shark hoogtepunt op Spot On Denmark in ABClub op 14 november

Veel muziek gehoord in de auto deze week. Een half uur parking gezocht in Leuven dinsdag op weg naar het Depot, 3 kwartier gisteren in Brussel om naar Spot On Denmark te gaan in de ABClub. Dat we er al sinds begin maart ongeduldig naar uitkijken om Said The Shark te zien optreden hielp om doortastend te blijven speuren naar een gaatje tussen 2 auto's dat groot genoeg was om onze Meriva tussen te wringen.
Hierdoor misten we helaas de film, en waren we maar net op tijd om het begin van Tone te zien. Haar engelenstem, prachtige visuals en dromerige muziek die vaak refereert aan de zweverige Björk stonden garant voor een mooie performance, die je weliswaar evenzeer in een museum of een filmzaal zou kunnen bekijken als in een concertclub. Het was het 3de "zo goed als niets live" optreden dat we zagen op amper 14 dagen tijd, en we vinden het geen positieve trend. We verwachten ons niet aan een symfonisch orkest, maar voor een gast die bij wijze van spreken zijn MySpace aan het updaten is terwijl er naast hem een meisje aan niet-commerciële karaoke staat te doen komen we niet speciaal naar buiten. Haar neus snuiten deed ze tussen 2 nummers wel telkens live, en het moet gezegd, voor iemand die snipverkouden is had ze nog steeds een prachtige stem.
Veel minder vernieuwend, maar 100% authentiek was One-Eyed Mule. Het enthousiasme droop ervan af, en zette zich al snel over op het publiek, waarvan een groot deel jammer genoeg zowat de hele avond zodanig bleef babbelen dat het geroezemoes de muziek overstemde. One-Eyed Mule bracht een mix van folk, americana en akoestische pop in een vrij klassieke bezetting, maar wel met een echte contrabas en af en toe een banjo. Tijdens de laatste 3 nummers gooiden ze er helemaal de beuk in en wisten ze als eersten de aandacht van zowat de hele club te trekken.
Said The Shark slaagde daar sowieso bijna de hele tijd in. De groep heeft nu al 2 CD's, die helaas nog niet te koop zijn in België en Nederland. Aangekondigd als een collectief dat indruk maakt met hun eindeloos instrumentenarsenaal maakten ze de verwachtingen helemaal waar. Oog voor detail, we hebben het er wel voor. Het podium vol sfeerlichtjes en belletjes, met muzikanten die regelmatig van instrument wisselen. Repetitieve gitaartapijten verrijkt door klankencombinaties van een vallend drumstokje, een klingelende bel en een slag tegen een grote ring van metaal zorgen voor inventieve muziek. Kunnen we Said The Shark beschrijven als de missing link tussen Mazzy Star, Sigur Rós en de rustige passages van Mogwai? We denken van wel. Binnenkort misschien terug in België, we kijken er nu al naar uit. We linken nog even naar de review die we in maart schreven over hun CD. Ik neem aan dat de groep je via MySpace wel zal kunnen helpen om de CD te kopen als je dat wilt. Snelle beslissers kunnen vanavond overigens gaan kijken naar Said The Shark in Cultuurhuis Maison te Maldegem.
Na Legoland zou Slaraffenland weleens het volgende grote Deense exportproduct kunnen worden, beweren kenners. Ik verveel me rot, hoorden we iemand zeggen terwijl hun optreden bezig was. Je moet er inderdaad voor zijn. Met hun schuiftrompetten, saxofonen en dwarsfluiten, bovenop de traditionele rockinstrumenten, brengen ze iets speciaals. Groepen als Port O'Brien en Yeasayer zijn nooit ver weg, al neigt Slaraffenland iets vaker naar het pure experiment. Of ze echt de wereld gaan veroveren zal later blijken, maar voor hun muziek zal er zeker altijd een publiek zijn.
Achteraf was er in Cafe Central nog een after party met onder meer As In Rebekkamaria, maar na 5 concerten in 6 dagen en enkele véél te korte nachten ontbrak het ons aan de energie om daar ook nog naartoe te gaan.
Links:
Tone MySpace
One-Eyed Mule MySpace
Said The Shark MySpace
Said The Shark CD review
Slaraffenland MySpace
AB website
Cultuurhuis Maison

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Gem live in Het Depot op 11 november - Internationale klasse, maar ze komen dan ook uit Nederland

Afzakken naar een zaal speciaal voor een voorprogramma, zo vaak doe ik het eigenlijk niet. Vanavond mochten de Utrechtenaren van Gem Het Depot opwarmen voor hun landgenoten van Kane, en dat was toch wel een uitstapje naar Leuven waard.
Parkeerplaats vinden bleek een groot probleem toen we rond 19u45 in Leuven aankwamen. De grote parking onder het station was helemaal volzet, en in de Bondgenotenlaan was het aanschuiven om 1 van de laatste 15 plaatsen in de parking van Kinepolis te bemachtigen. Daar hebben we dus vriendelijk voor bedankt, en we hebben na een zigzaggende rondrit door alle straten in de buurt van het station op de Diestsevest nog een plaatsje gevonden.
De oude filmzaal die Het Depot is was goed gevuld, maar omdat de meeste fans nog op hun cinemastoeltjes zaten geraakten we heel vlot naar voren. Het duurde niet lang voor Gem het podium betrad, en het moet gezegd, de jongens hebben présence. Zelfs met de bekendere, of minder onbekende, nummers als "Look" en wereldsong "Blisters" pas aan het einde van de set, maakte de groep van meet af aan indruk op een publiek dat niet voor hun was gekomen, en voor wie Gem gewoon een drieletterwoord was. Met de nieuwe single "She Said Oh Oh Oh, I Said Yeah, Yeah, Yeah" kregen ze zelfs heel de zaal aan het meezingen. Als we heel eerlijk moeten zijn: we hebben eergisteren Los Campesinos! gezien, en gisteren The Ting Tings, 2 groepen die op internationaal vlak al veel verder staan. De Nederlanders van Gem hebben het door hun afkomst moeilijker om in heel Europa door te breken, maar qua kwaliteit moeten ze voor weinig anderen onderdoen. Qua geluid zitten ze ergens tussen The Libertines, Blur en Editors en Razorlight, om een paar referenties te geven, en dat klinkt ook live heel fijn.
De muziek van Kane is van een heel ander kaliber. Na 3 liedjes zijn we weggegaan wegens echt ons ding niet. Dit is geen waardeoordeel, want je kunt nu eenmaal niet alles graag horen. We hadden hoedanook geen spijt dat we vanavond naar Het Depot zijn gereden. Alles behalve zelfs.
Links:
Gem MySpace
Gem officiële site
Kane MySpace
Het Depot website

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag The Ting Tings in Botanique op 10 november - Ting Tings, Chinees voor "simpel maar heel aanstekelijk"?

The Ting Tings, dat is Mondriaan op muzieknoten. Je neemt 3 kleuren en wat zwarte lijnen, doet er iets mee dat op 't eerste zicht iedereen kan, maar doet het zo mooi dat diezelfde "iedereen" er vol bewondering naar staat te kijken.
We hebben onze ogen goed de kost gegeven in de Botanique vandaag. 2 van mijn vrienden, die The Ting Tings zagen falen op Polsslag, weigeren om de groep een herkansing te geven. Jammer voor hen, want net als op Pukkelpop zette het Engelse duo zonet weer een sterke prestatie neer. "We Walk", vanavond het openingsnummer, onthult al onmiddellijk de essentie van The Ting Tings. Jules drumt en speelt gitaar tegelijk, en Katie zingt. Veel effect met weinig middelen, de rode draad door de set. Hoewel de filmbeelden en de andere showelementen zeker helpen. Dat er af en toe wat instrumenten op band staan mag anno 2008 geen probleem meer heten. The Ting Tings staan er, alive and kicking. "Great DJ" zat al vrij vroeg in de set, en zorgde voor een eerste echte hoogtepunt. Een ander topmoment is "Traffic Light", zowat het enige rustige moment tijdens een optreden van The Ting Tings. Op plaat is dit bijna een hoempapanummer, maar live ontpopt dit lied zich tot een levensgroot voorbeeld, nog maar één, van hoe deze groep met echt heel weinig echt heel veel kan doen. "Shut Up And Let Me Go" hadden Katie en Jules bewaard tot op het einde.
Na 40 minuten was het eerste deel van de set afgelopen, en vreesden we even voor het ergste, toen het publiek wel om bisnummers riep, maar niet massaal. Beetje vreemd toch, aangezien de meeste mensen een mooi bedrag hebben betaald voor hun kaartje, en ze wel bleven staan. Je zou kunnen stellen dat de gemiddelde bomma in een rusthuis harder tekeer gaat tijdens een optreden van Salim Seghers dan de gemiddelde tienermeid vanavond in de Orangerie van de Botanique. Eerst kwam Jules alleen terug, en stelde voor om wat Frank Sinatra te spelen. Whatever. Hij leek te willen testen hoe gemeend het enthousiasme van het publiek echt was. Wel fijn was dat hij daarna deuntjes als "Walk This Way" en "Ghostbusters" uit zijn keyboard tevoorschijn toverde. Allemaal ook catchy deuntjes die, al hadden we zelf van tevoren nooit de link gelegd, even simpel en aanstekelijk zijn als de muziek van The Ting Tings. Uiteindelijk kwam ook Katie terug en kregen we nog "That's Not My Name".
The Ting Tings, dat is ook nouvelle cuisine op een podium. Weinig ingrediënten, maar dan wel zo aromatisch gebracht dat je er gewoonweg niet aan kunt weerstaan. Noem hen voor mijn part hoe je wilt, maar ze spelen muziek die het heel moeilijk maakt om stil te blijven staan. Al sloeg de vonk vanavond helaas niet altijd over op het publiek, zoals dat op Pukkelpop wel nog het geval was.
Een aanrader voor alle fans van The Ting Tings: nu donderdag staan John & Jehn in de Botanique als voorprogramma van The Ruby Suns. Toch maar eens checken op MySpace die handel, want zij zijn mogelijk de Ting Tings van 2009.
Links:
The Ting Tings MySpace
John & Jehn MySpace
Botanique

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Motek en Dijf Sanders op Pluto festival in Nijdrop op 1 november

Motek mocht op zaterdag 1 november de 2de dag van het Pluto Festival in Muziekcentrum Nijdrop aftrappen voor nog geen 100 liefhebbers. Dan kun je je de vraag stellen: wat is een 1ste plaats in De Afrekening nog waard? "Tryer" liet deze zomer een paar weken lang alle andere nummers achter zich, maar een massale opkomst leverde dit vanavond alvast niet op. We zagen een groep die zich dit niet zichtbaar aantrok en gewoon het beste van zichzelf gaf. Motek is op zijn best in de liedjes met zang, omdat precies de stemmen de groep een eigen gezicht geven. De instrumentale nummers zijn best te smaken postrock, maar dan wel van die soort die, ondanks het gebruik van onder meer pianogeluiden, onderling helemaal inwisselbaar is met andere goede postrock die door gitaren is aangedreven. Met optredens in China en Brazilië toont Motek aan verder te wilen kijken dan ons driehoekig landje. In hun beste momenten, en zo zijn er meerdere, hebben ze er zeker de kwaliteiten voor.
Daarna was het de beurt aan Dijf. Er was al een beetje meer volk komen opdagen, maar we zagen ook nog veel gaten in het publiek. Net zoals er veel gaten zaten in de set van Dijf. 't Is niet gemakkelijk om voor een meer dan halflege zaal te spelen, maar om eerlijk te zijn kon dit optreden niet tippen aan dat in de ABClub een paar weken geleden. Zonder drummer was er, behalve de blaasinstrumenten, erg weinig live. Op de meeste momenten kregen we de indruk naar een niet-commerciële karaoke te kijken. De stem van Dijf moet nochtans voor weinig andere onderdoen. Lag het aan de lege zaal? Was het de doodse act op een podium dat, met slechts 2 mensen, ook heel karig gevuld was? Moeilijk te zeggen, maar we weten en hebben zelf gezien dat Dijf Sanders beter kan. Het vuur sloeg nooit in de pan in Nijdrop. Volgende keer toch maar opnieuw met drummer?
Hierna bezochten we even het media art-gedeelte, want het mooie aan het Pluto Festival is dat het niet alleen om optredens draaide. In de hangar naast de concertzaal kon je onder meer kijken naar een constructie met tientallen platenspelers die allemaal samen, maar door verschillende speakers, een repetitief maar fascinerend geluid voortbrachten. Interessant was het ook om te kijken naar de kunstenaar die met zijn kettingzaag een blok van ettelijke kubieke meters aan het omtoveren was tot een houtsculptuur. Er stonden nog een aantal geslaagde constructies, en het geheel was in tegenstelling tot de concerten helemaal gratis te bezichtigen.
Meer konden we helaas niet meepikken van het Pluto Festival. Toen we naar onze auto stapten, zagen we wel hoe Nijdrop zich langzaamaan vulde. De dag ervoor had het bij Amon Tobin al heel hard gestoven, zo vertelden verschillende mensen ons. We twijfelden er niet aan dat het er in de nacht van 1 op 2 november even stevig aan toe zou gaan bij Dr. Lektroluv en Kong & Cortez.
Links:
Motek MySpace
Dijf MySpace
Pluto Festival
Nijdrop

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Men Among Animals en Team William in Stuk op 22 oktober

Team William was blij dat we al zo vroeg zo talrijk waren, en dat zelfs in het appelseizoen. Kan een groep die je voor de 5de keer in 5 maanden aan het werk ziet je nog verrassen? Absoluut. Door na het concert te vertellen dat de zanger zich zo ziek voelde dat optreden bijna onmogelijk was, terwijl je dit als toeschouwer in de verste verte niet in de gaten had. De 2 mensen die me vergezelden, en Team William nog nooit live hadden gezien, waren alvast onder de indruk van wat de jongens brachten. Ik ook, voor de zoveelste keer al. Mijn hoofd eraf als "London Lo Fi" niet vroeg of laat op 1 staat in De Afrekening. Het meest waren we onder de indruk van "Sarah", zeker in het 2de deel met een immens mooie bridge en dito tempowisseling. Niet vergeten dat je nog altijd kunt stemmen voor Team William. Wil jij dat deze jongens Road To Fame winnen op TMF? Stuur dan voor eind oktober 2008 1 of meerdere keren FAME 3 naar 3373. Dit is niet gratis. Meer info via de links hieronder.
Goddeau, een muzieksite die met deze mooie avond in Stuk zijn 7de verjaardag vierde, introduceerde Men Among Animals een tijd geleden in België. Voorwaar een goede daad. Een gratis vat of een taart kregen we niet te zien, de kers die daar meestal op hoort wel. Geen feestje zonder ballonnen en vreugdedansjes, en ook deze waren veelvuldig aanwezig in Stuk. Met nummers als "Slow Years", eerder uptempo, en "Other Ways", funky, maar dan wel op een eigen manier, deden deze Denen waar ze goed in zijn. Zo lieten ze er weinig twijfel over bestaan waarom precies zij de eer kregen om op dit feest te spelen. Met een cover van de Talking Heads klassieker "Psycho Killer" gaven Men Among Animals al een beetje aan waar ze een deel van de mosterd vandaan gehaald hebben. Verder hoorden we gelijkenissen met dansbare indie van de jaren 90 tot nu, gaande van Pulp tot Mgmt en Vampire Weekend. Beetje anticlimax was het wel dat een zichtbaar tevreden publiek na het laatste nummer te bedeesd was om op bisnummers te roepen. Typisch Belgisch? Eigenlijk niet. Geen idee dus hoe het wél kwam. Maar gelukkig is het blijkbaar typisch Deens om toch terug te komen en die bis te spelen die op je setlist staat, ook als het gejuich in de zaal al is uitgestorven.
2 mooie bands, 2 fijne optredens, paar pintjes, paar cola's, en een zaal met een ideale akoestiek. Wat wil je nog meer? Wacht niet op het antwoord, dit is een retorische vraag. We verwijzen je in elk geval met plezier naar de kalender op de site van Stuk voor meer voer voor geslaagde avonden.
Links:
Men Among Animals MySpace
Team William MySpace
Stuk
Road To Fame

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag M83 en Yuko live in Trix op 18 oktober

Yuko heeft net het debuutalbum "For Times When Ears Are Sore" uitgebracht, en mag hier en daar te lande bewijzen dat ze het ook live kunnen waarmaken. In Trix kon de groep in elk geval op veel goedkeurende blikken rekenen, en op meer dan een beleefdheidsapplaus. We genoten heel erg en intens van een overwegend rustige set vol originele invalshoeken. Instrumenten als de koffiemolen of de zaag en het piepschuim gebruiken, en dat niet als gadget, maar ten goede van het geheel, is altijd aangenaam voor het oog en het oor.
M83 kennen we alleen van op MySpace en van op Pukkelpop, waar we niet eens een volledige set meepikten, maar zo hard genoten dat we die show op 7 zetten in onze top 15 achteraf. Een volledige CD hebben we er nog nooit van gehoord, en op veel airplay moeten deze heren en dame ook al niet rekenen. Tijdens het optreden in Trix meenden we een duidelijk verschil te ontwaren tussen de M83 van een paar jaar geleden en die van nu. Waar deze Fransen een tijdje terug vooral klanktapijten en geluidsmuren neerzetten, zijn ze op hun laatste album "Saturdays = Youth" veel dansbaarder. Pop kun je het nog niet noemen, maar wel een stuk toegankelijker dan vroeger. Het waren ook de meest recente nummers die me het meest aanspraken, al zat er in heel het optreden geen enkel zwak moment. De communicatie tussen groep en publiek blijft beperkt tot een "Merci, merci beaucoup" om de zoveel tijd en een groet op het einde met de hand op het hart, maar dat wisten we al van in Kiewit. Wat telt is en blijft toch de muziek. Hoewel de geluidsmuren die M83 soms optrekt weinig bevatten die de band onderscheidt van soortgenoten in het genre, zat het wel allemaal mooi in elkaar en bleef elk nummer boeiend van begin tot eind. Toch maar eens kopen misschien, die CD "Saturdays = Youth".
De komende weken staat er in Trix nog heel wat moois op het programma met The Wedding Present, High Places, Le Loup en veel meer. Bekijk de volledige kalender op de site van Trix.
Links:
M83 MySpace
M83 officiële site
Yuko MySpace
Trix

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Elvis' Ghettoblaster live in Botanique op 17 oktober

Elvis' Ghettoblaster mocht op vrijdagavond 17 oktober een thuismatch spelen in de Botanique. Er kwamen iets meer of iets minder toeschouwers opdagen dan voor pakweg The Futureheads, maar in plaats van een akelig lege Orangerie zorgt dat dan voor een aardig gevulde Rotonde. Het recept van deze Brusselaars is bekend: je neemt een 10-tal songs van 3 minuten, een catchy riff, een pakkende zanglijn en een grote dosis energie. Het resultaat op CD is een dik halfuur afwisseling, want de groep schrikt er niet voor terug om binnen deze lijnen veel plaats te laten voor variatie.
Hoewel het einde van de set heel sterk was, bleven we live toch wat op onze honger zitten. Het enthousiasme dat de groep op plaat kenmerkt kwam pas in de laatste 2 nummers en in de encore bovendrijven. Voordien leek het wel alsof Elvis' Ghettoblaster het enthousiasme thuis was vergeten. De samenzang klopte niet altijd helemaal, en op 1 of andere manier stonden de heren vrij statisch op het podium. Alsof het Calexico of Bon Iver was die stonden te zingen, maar geen groep waarvan je kracht en explosiviteit verwacht.
Wel waren we aangenaam verrast telkens de gitaar even plaats moest maken voor de keys en de elektronica. Op die momenten kwam plots de energie vrij die bijvoorbeeld ook Klaxons kenmerkt en klonk het geheel in een wip veel frisser. Positief is ook alleszins dat de nieuwe nummers op het einde van de set veelbelovend klonken. Als we volgende keer een groep zien die zich met volle goesting en overgave gooit, gaan we er dubbel zoveel van genieten.
Links:
Elvis' Ghettoblaster MySpace
Botanique

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Infadels Botanique 9 oktober - Festivalsfeer meegenomen naar de zalen

Een concert van Infadels draait altijd uit op een feestje. Ook op 9 oktober in Botanique was dit weer het geval. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat we deze bende nog nooit als headliner hadden gezien in een zaal. Op festivals wisten Infadels ons in elk geval steeds te overtuigen om ons vol overgave in het gespring te storten. Na Pukkelpop 2008 zetten we de groep zelfs in de top 5 van onze favoriete shows van de volledige 3 dagen.
Een zaaloptreden is natuurlijk nog iets anders, maar Infadels slagen er als 1 van de weinige groepen moeiteloos in om in een zaal dezelfde sfeer neer te zetten als in een dance hall of een andere festivaltent. Waar artiesten zich tijdens het zomerseizoen verplicht zien om hun sterkste werk te concentreren in een set van 50 minuten, doen ze tijdens hun eigen optredens natuurlijk min of meer wat ze zelf willen. Dit leidde vanavond af en toe tot momenten waar de muziek maar net boven de middelmaat zat, maar dat compenseerden Infadels meer dan ruimschoots met hun enthousiaste act. De hoogtepunten zaten in het begin van de show, met onder meer "Love Like Semtex", en helemaal aan het einde, met "Make Mistakes", "Free Things For Poor People" en een cover van "Sweet Dreams" die net als op Pukkelpop voor nog meer sfeer zorgde. "Steady Where She Goes" lieten de gasten deze keer wel achterwege.
Na 1 bisnummer gingen de lichten en het geluid aan, en zagen we een paar 100 mensen die zich uitstekend geamuseerd hadden. Groepen als Infadels moeten er meer zijn. Je songs aframmelen en het applaus in ontvangst nemen is 1 ding. Je echt volledig geven en het publiek constant aanvuren is iets helemaal anders. Geef ons maar dat laatste. Met hun grime en grimassen, hun wilde sprongen en het voortdurende aanvuren van het publiek kreeg de groep de fans, die aanvankelijk vrij rustig reageerden, tegen het einde van de show toch zo goed als allemaal aan het springen. Een "Circus Of The Mad" is het dus zeker wel, zo'n optreden van Infadels, maar dan wel een circus met clowns die zich niet belachelijk maken. Integendeel.
Links:
Infadels MySpace
Infadels officiële site
Botanique

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop

Verslag Ben Weaver Beursschouwburg 1 oktober - iets te weinig afwisseling, maar wat een stem

Wie over de koppen wilde lopen, moest hele grote sprongen maken in de Beursschouwburg vanavond. Als we zeggen dat er 50 aanwezigen waren, hebben we er enkelen dubbel geteld. Komt het door het grote concertaanbod in Brussel? Is het omdat het album "The Ax In The Oak" niet de verdiende aandacht kreeg in bepaalde media die zichzelf graag als kwaliteit bestempelen maar hoe langer hoe meer vercommercialiseren? Als we het antwoord kenden, konden we er iets aan doen, maar helaas...
Ben Weaver had een bassist en een drummer meegebracht. Het trio besteedde naast werk uit "The Ax In The Oak" ook best veel aandacht aan ouder materiaal. De reactie van het zittende publiek was beleefd maar niet uitbundig. Het spookte door mijn hoofd dat ze beter het hele gebeuren hadden verhuisd naar Café Bizon om de hoek, dat aldus wel mooi vol zou hebben gezeten, wat ook de sfeer ten goede zou gekomen zijn. Dat is dromen natuurlijk.
De stem van Ben Weaver was weer opperbest. Het was mooi om te zien dat de nieuwe nummers live overtuigden, soms met, soms zonder elektronica. De show was statisch, maar iets anders kun je met de overwegend rustige muziek ook niet verwachten. De zanger probeerde af en toe met wat humor de lachers op zijn hand te krijgen, wat maar matig lukte door de grote afstand tussen alle toeschouwers. Op het einde las Ben Weaver nog wat gedichten voor over pissen in Manhattan om 2 uur 's nachts en over de gelijkenissen die hij ziet tussen de Amerikaanse regering en de demonstratie van een zuurstofmasker door een stewardess. Gaandeweg kreeg ik wel meer en meer het gevoel dat het optreden teveel in hetzelfde ritme voortkabbelde. Het is altijd weer fijn om langs de kust of door de bossen te rijden, maar na een tijd kan het ook eentonig worden.
De afwezigen hebben dus niets wereldschokkends gemist. Wie er wel bij was, heeft het zich ongetwijfeld ook niet beklaagd. Een concert zoals er velen zijn. In Brussel momenteel misschien teveel in sommige periodes. En toch hopen we dat al deze mooie artiesten onze hoofdstad op hun kalenders blijven zetten.
Links:
Ben Weaver MySpace
Beursschouwburg

Klik hier voor Indiestyle, de nieuwe place to be voor fans van indie en britpop